NİÇİN BURADAYIM?

DİBA AYTEN YILMAZ - 9  Eylül 2009

Burada ne yapıyorum? Bu soruyu hayatımızın farklı evrelerinde kendimize sorarız.

Tekrar bedenlenirken, hem aşmamız hem de öğrenmemiz gereken bir çok durumla beraber geliyoruz. Eğer sevgiyi öğrenmek için buradaysak sevmekte zorlandığımız durumlar karşımıza çıkar. Güvenmek konusunda yol alırken güvenmekte zorlandığımız durum ve kişilerin içinde buluruz kendimizi.

Bu dönemde dünyanın enerjileri değiştikçe bizler de etkileniyoruz. Ruhsal yükselişe giden yol çetin bir yol, bir çok açıdan zorluyor herkesi. Yüzler, binler yıl önce yaşadığımız ama çözemediğimiz, aşamadığımız bir çok durum şimdilerde tekrar önümüze çıkıyor. Çok uzun zamandır iyileşmeyi bekleyen yaralı bir çocuk gibi; iyileştir beni, çöz beni, özgürleştir beni! diye çığlık atıyor. Bu içsel çığlıkları işitenler çözüm yolları arıyor. Yaralarını iyileştirip daha huzurlu ve keyifli yaşamaya başlayanların yanında, arayış sürecinde yanlış yerlere gidenler de var. Eğitimsiz olanlara, yetkin olmayanlara gidip yanlış ve/veya kendisine uygun olmayan yöntemleri deneyenler, bir çok şey öğrenen ama deneyimlemeyen, derinleşmeyen, sorunlarını çözmek yerine olduğu yerde sayanlar.

Giderek daha çok insan spiritüel konularla ilgilenmeye ve okumaya başladı. Okumak tabii ki çok faydalı. Bir çok insan bu ve benzeri yazıları, spiritüel kitapları okuyarak öğreniyor ve ruhsal olarak gelişiyor. Fakat göz önünde bulundurmak gereken şey şu ki; bilgi öncelikle zihni besler. Bu konularla ilgilenen, çok kitap okuyanlarda spiritüel ego gelişme riski var. Yani “ben her şeyi bilirim, ben ruhsal olarak çok geliştim” demeye başlayabiliyor. Spiritüel egosu gelişen, dünyevi sorumluluklardan kaçıp, kendini ruhsal bağlantılarla oyalayanlar aslında sadece vakit kaybediyorlar.

Zihinle-bilinçle bir şeyleri kavramak, öğrenmek elbette çok önemli. Ama deneyim içermeyen bilgi çok zayıf, çünkü gerçek içerikten yoksun kalıyor. Aksi takdirde yuvada yani ruhsal boyutta dersliklerde oturup her şeyi öğrenebilirdik, hiç buraya gelmemize gerek kalmadan (bir çoğunuz “niçin böyle öğrenmiyoruz ki” diyor biliyorum). Bu sebeple buradayız; hayatın içinde çeşitli zorlukları aşarak, deneyim yoluyla öğrenmemiz ve gelişmemiz hedeflenmiş.

Bir tarafımız yani ruhumuz (Kaynakla bağlantıda olan parçamız), tekamülü istiyor ve zorunlu olduğunu biliyor. Ama bir çok varlığın insani egosu, bu dünyadaki sorumluluk ve görevlerden kaçmaya çalışıyor. Bazı insanlar, kıllarını kıpırdatmadan istediklerine ulaşmak isterler. Hatta mümkünse birileri onlar için bir şeyler yapsın, onlar da böylece arzuladıkları durum ve nesnelere ulaşsınlar. Buradaki görevlerimizi tamamlamadan ruhsal gelişim basamaklarını çıkamadığımızı idrak etmeliyiz.

Spiritüel yolculuk bir çok açıdan zorluklar içeren ama bana göre başka alternatifi olmayan bir yol. Ve öyle bir yol ki ne zihinle ilerlenir ne de başkası bizim adımıza yol kat eder.
Tekamülün gereğini bizzat kendimiz yerine getirmeliyiz. Ne bir kitap, ne bir guru ne de bir terapist bizi sırtlanıp bir üst tekamüle geçirmez. Hepsi sadece bir aracıdır. Kendimizi anlamamıza, tanımamıza ve çözmemize aracı olur. Ne bir kişiye ne bir oluşuma olduğundan fazla değer vermeye, anlam yüklemeye gerek yok. 

Ne başkalarını suçlayarak ne de başkalarından bekleyerek ruhsal gelişim sağlamak mümkün değil. Böyle yapan kişi ancak olduğu yerde sayar. Hiç kimse yalnız ada değil ve birbirimize ihtiyacımız var. Bazı konularda paylaşım ve desteğe ihtiyacımız varken, bazı konuları kendimiz çözmeliyiz.

Hayatın her aşamasında bize sunulan olanaklar, fırsatlar ve özellikle zorluklar, hem ruhsal gelişim yolunda ilerlememizi hem de burada bulunuş amacımızı gerçekleştirmeye yönelik kolaylaştırıcılar. Kıymetini bilip şükredelim.

Sevgi ve şükranla,